| Frans Bauer zit vol vragen... |
 |
 |
 |
 Frans Bauer zit vol vragen. Zijn tante Doortje wordt zeer gemist door zijn moeder. En oom Giel wil weer opnieuw zelfmoord plegen. „Wij pakken het gewone leven toch weer voorzichtig op”, zegt de zanger verdrietig.„Wij horen volgende week van het openbaar ministerie wat ze tot nu toe hebben uitgezocht”, zegt Frans Bauer, die weer is begonnen met optreden. „De situatie is zo bizar. Wij als familie hebben nog geen contact gehad met oom Giel. Hij zit in een soort kliniek.” Frans Bauer vertelt het kalm: „Dit is een gebeurtenis met een grote impact op ons aller leven. Mijn moeder mist haar liefste vriendin en mag de woonwagen van Doortje en Giel nog steeds niet in. Die plek is nog verzegeld en alleen een zus van Giel is tot nu toe bij de spulletjes toegelaten. Wij als Bauers hebben maar besloten alles af te wachten. Het onderzoek is nog gaande. Mijn moeder heeft het ’t zwaarst. Zij woont gewoon waar ze altijd woonde, naast de wagen van Doortje. Zij wordt dus dagelijks met het gemis geconfronteerd. We proberen haar zo goed mogelijk op te vangen. We zijn eigenlijk nog steeds verbijsterd. Zoiets maakt toch bijna niemand mee. Wij gingen heel normaal met mijn oom en tante om en we hebben niks gemerkt. Echt niks.” Gebaart: „Wat wij hebben gehoord, is dat oom Giel nu psychiatrisch wordt geholpen. Hij is nog steeds heel erg suïcidaal en probeert schijnbaar elke keer zelfmoord te plegen. Dat was ook de reden dat hij niet bij de uitvaart van tante Doortje kon zijn. Hij wordt niet zozeer lichamelijk verpleegd, want ik denk ook niet dat hij zwaargewond was. Maar hij wordt wel geestelijk behandeld. Oom Giel en tante Doortje waren al meer dan veertig jaar samen. Ik weet gewoon niet wat er in hen was gevaren. Toen ik zag hoe ze daar lagen, kon ik mijn ogen niet geloven. Dat beeld blijft door mijn hoofd spoken.” Hij zucht: „Wij hebben als familie toch echt alles meegemaakt wat je kunt meemaken. Diepte- en hoogtepunten. Van optreden voor de Koningin tot dit drama en het broertje van Mariska dat werd doodgereden. We houden ons nu aan het positieve vast. Onze zoontje Jan doet eind mei communie. Daar gaan we, en mijn moeder ook, weer optimisme uithalen. Het leven moet verder.” Voegt toe: „En ik ben weer aan het zingen. Mijn fans zijn een grote steun. Ik voel zoveel warmte. Dat geeft ook de kracht om weer te lachen.” Wat Frans Bauer verbaast, is het verhaal dat zijn tante en oom uit het leven wilden stappen omdat ze beiden terminaal ziek zouden zijn. „Misschien dat ze dat gedacht hebben. Dat weet je nooit, ik zit nog met zevenduizend vragen. Maar het komt in elk geval niet overeen met de werkelijkheid. Tante Doortje was net volledig genezen verklaard van kanker en daar ook heel blij mee. Dat weet mijn moeder zeker. Het ergste dat oom Giel had gescheeld, was iets aan zijn nieren wat was opgelost en hij had een knieoperatie achter de rug, maar niks levensbedreigends.” Frans Bauer zegt hoofdschuddend: „Wat ik hoop, is dat oom Giel de weg terug naar het leven vindt. Dit moet voor hem de hel zijn. Tante Doortje is dood en hij is nog hier. Enfin we kunnen niemand in het koppie kijken of begrijpen wat er is gebeurd. Wat oom Giel in de gesprekken met de politie heeft gezegd, kan misschien alles duidelijk maken. Ook over de afscheidsbrief. Dan kunnen we het een plekje proberen te geven. Wij willen heel graag met justitie praten… En ik hou me nu maar vast aan mijn gezin. Als je zoiets meemaakt, besef je nog eens hoeveel je van elkaar houdt en hoe gek het leven kan lopen.” [bron:Telegraaf] |